Ikkje lika pirrande men spennande likevel. Sjå sjå!
Ikkje lika pirrande men spennande likevel. Sjå sjå!

Storslege for dei små

Vossasalen var ikkje lenger ein konsertsal men snarare ei mørk fjellgråtte der det klirra i istappar sildra i smeltevatn rasla i steinar og dundra i bergveggar. Midt i det heile trer ei mengd mystiske vesen fram i kvite og svarte drakter og trollar fram ein jamn straum fengslande trommeslag. Som arbeidssame doserar i Fraggelberget eller indianarar i krigsmarsj manar dei også tilhøyrarane til engasjement. I heile rommet kunne det skimtast vaksne i koordinerte suggererande nikk og vogg og born oppslukte i dans hopp og song.

På toppen av det heile sveva ei gruppe skapningar av ei anna verd fremst i det mystiske landskapet. Deira magiske huldredans band saman alle slaga frå dei ulike trommegjengane og drøymemelodiane som seiv ut av ein nyleg Vossa Jazz-prisvinnande saksofon. Til sist endar førestillinga i eit definitivt lyd- og rørsleklimaks som bryt trolldomen og let både nye og gamle festivalpublikumarar strøyma ut att i vårsola; ei imponerande mangslungen kulturoppleving rikare.

Les meir om:

Artikkel under:

Arkiv